آیورلیانو جان اتفاق جدیدس که افتاده این است، دیگر خودم را بخاطر اشتباهاتم و حرف ها و رفتارهای بچه گانه ام سرزنش نمیکنم، بلکه حتی خوشحالم میکنند. ماجرا ازین قرار اشت که از کسی شنیدم که وقتی حرف میزنم انگار کسی که شانزده هفده سال از خودم بزرگتر اشت دار

صدای هانیه است، میگوید تخم مرغ بزتیم صبحانه و چشمانم را با خوشحالی به صبح باز میکنم که قرار است دور هم صبحانه بخوریم، هانیه دارد میرود خانه و دلتنگش میشویم، مثل مادر ها توی اتاقم و میبینم که بچه هایم به نوبت میروند سر درس و زندگیشان، بعد ناهار درست